سینما حقیقت - آخرين عناوين جشنواره چهاردهم :: نسخه کامل http://www.irandocfest.ir/fa/14thFestival Sat, 31 Jul 2021 06:19:48 GMT استوديو خبر (سيستم جامع انتشار خبر و اتوماسيون هيئت تحريريه) نسخه 3.0 /skins/default/fa/15festival/ch01_newsfeed_logo.gif تهيه شده توسط سینما حقیقت http://www.irandocfest.ir/ 100 70 fa نقل و نشر مطالب با ذکر نام سینما حقیقت آزاد است. Sat, 31 Jul 2021 06:19:48 GMT جشنواره چهاردهم 60 بازگشت فصلنامه تخصصی سینماحقیقت http://www.irandocfest.ir/fa/news/8576/بازگشت-فصلنامه-تخصصی-سینماحقیقت به گزارش روابط عمومی مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی، سرفصل گفتگوها و مطالب شماره هجدهم فصلنامه تخصصی سینماحقیقت که با شکل و شمایل متفاوتی نسبت به قبل منتشر شده، به این شرح است: - گفت‌وگوی اختصاصی با جاشوآ اُپنهایمر کارگردان مستند The Act of Killing و The Look of Silence - گفت‌وگوی مهرداد اسکویی با دکتر احمد الستی - گفت‌وگوی امید بنکدار با محمدرضا اصلانی - پرونده‌ای به یاد منوچهر طیاب و خسرو سینایی - نقش «vod» و اکران آنلاین در تولید و عرضه فیلم مستند - پرونده عناصر دراماتیک در فیلم مستند - پرونده سینمای مستند تجربی و آوانگارد - گفت‌وگو با «مرتضی پایه‌شناس» کارگردان مستند «گلوله‌باران» - گفت وگو با «فرزاد خوشدست» کارگردان مستند «خط باریک قرمز» و نقد و تحلیل مستندهای روز ایران و جهان؛ با گفته‌ها و نوشته‌هایی از کیومرث وجدانی، جاناتان روزنبام، خسرو دهقان، جواد طوسی، زویی رابرتسون، همایون امامی، اسعد نقشبندی، پرویز جاهد، مازیار فکری ارشاد، پوریا ذوالفقاری، رضا صائمی، سحر عصرآزاد، پوریا جهانشاد و جمعی از دیگر نویسندگان و منتقدان سینمای ایران و جهان علاقمندان می‌توانند برای تهیه این مجله، از روز شنبه 18 بهمن‌ماه به فروشگاه قانونی کتاب الکترونیک و صوتی فیدیبو https://fidibo.com مراجعه نمایند.   ]]> جشنواره چهاردهم Wed, 03 Feb 2021 05:48:05 GMT http://www.irandocfest.ir/fa/news/8576/بازگشت-فصلنامه-تخصصی-سینماحقیقت رودررویی با جهان آنلاین از سینماحقیقت آغاز شد http://www.irandocfest.ir/fa/news/8575/رودررویی-جهان-آنلاین-سینماحقیقت-آغاز به گزارش روابط عمومی مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی، در این مراسم محمد حمیدی‌مقدم ضمن خوشامدگویی به همراهان جشنواره چهاردهم سینماحقیقت گفت: با برخی دوستان توفیق آشنایی مستقیم نداشتم اما با فعالیت‌ها و اسامی‌شان آشنا بودم و همکاری در جشنواره امسال فرصتی مغتنم بود که در کاری فرهنگی با یکدیگر شریک شویم. وی با تاکید بر اهمیت برگزاری مراسم تقدیر از عوامل برگزاری جشنواره‌ها اظهار کرد: دوست داشتیم این قدردانی و سپاس که جزء امور واجب هر حرکت فرهنگی است، هر چه سریع‌تر و البته با رعایت پروتکل‌های بهداشتی برگزار شود؛ چرا که نباید این تلاش‌ها پس از التهاب و شلوغی‌های جشنواره فراموش شود. دبیر جشنواره در ادامه افزود: شما اساتید و دوستان در امر بزرگی در کنار ما بودید. کاری که غیرممکن به نظر می‌رسید و بسیاری تصور می‌کردند با توجه به شرایط پیش آمده از همه‌گیری کرونا، جشنواره سینماحقیقت هم مانند بسیاری از رویدادها برگزار نشود، اما با حضور جمعی همراه از شورای سیاست‌گذاری تا باقی بخش‌ها، این مهم به انجام رسید و بازخورد‌های مثبتی هم داشت. وی با بیان این که امر فرهنگی تاثیری مستقیم بر جامعه هدف خود دارد و تاثیرات آن مشخص است، تصریح کرد: با وجود نقصان‌هایی که وجود داشت جشنواره چهاردهم سینماحقیقت رویدادهای فرهنگی کشور را وارد مرحله جدیدی کرد. رودررویی مستقیم با جهان آنلاین از این جشنواره آغاز شد و این پیشرو بودن متعلق به سینماحقیقت و سینمای مستند است. حمیدی‌مقدم در پایان این مراسم، ضمن اهدای لوح تقدیر به همراهان و دست‌اندرکاران جشنواره ابراز امیدواری کرد که همچنان با این جمع در جهت ارتقای سینمای مستند در جهان آنلاین همراه باشد تا موفقیت‌های بیشتری در این حوزه رخ دهد.     ]]> جشنواره چهاردهم Mon, 11 Jan 2021 08:00:00 GMT http://www.irandocfest.ir/fa/news/8575/رودررویی-جهان-آنلاین-سینماحقیقت-آغاز یادداشتی بر مستند «طلارودان» به کارگردانی رضا مجلسی http://www.irandocfest.ir/fa/review/8574/یادداشتی-مستند-طلارودان-کارگردانی-رضا-مجلسی مستند «طلارودان» با تکیه بر دو رودخانه مهم رشت که در محدوده شهری جاری‌اند گذری دارد بر اهمیت این منابع آبی و تأثیری که روی محیط و مردم می‌گذارند. اما این فقط اسکلت کلی این مستند است و فراتر از بحث رودخانه و محیط زیست، فیلم از ظرفیت‌های پژوهشی موضوعش استفاده می‌کند تا به بهانه رودخانه، جستجویی عمیق‌تر و پردامنه‌تر در تاریخ و فرهنگ عامیانه را پی بگیرد و وارد حیطه‌های مختلفی از خاطره تا فولکلور و نوستالژی شود. با وجود پای‌بندی فیلم‌ساز به اهداف پژوهشی و تأکیدی که روی جدیت علمی و آماری دارد، لحن مستند در بسیاری از دقایق احساسی است و حتی در برخی صحنه‌ها حال‌وهوایی شاعرانه به گفتار متن داده شده. استفاده گسترده از تصویرهای آرشیوی و قطعات فیلم‌های قدیمی، در کنار موسیقی محلی و آوازهای کرجی‌بانان و ماهیگیران رشت و انزلی، بر غنای هنری اثر افزوده و زمینه فرهنگی موضوع را به‌خوبی بازمی‌نمایاند. مستندساز با شناختی که از فرهنگ عامیانه مردم گیلان و شناسه‌های بومی آن خطه داشته، عناصر هنری جذابی را کنار هم قرار داده و با گذار به خاطره‌های کودکی و تلفیق تصویرهای قدیمی با موسیقی محلی و مردمی، بافت پرمایه‌ای از درهم‌آمیزی صوت و تصویر را شکل داده که جزو امتیازهای مستند «طلارودان» است. تصویربرداری خوب و استفاده خلاقانه از دوربین در زوایای مختلف، باعث شده از لحاظ وجوه بصری و تکنیک و فضاسازی، دوربین در خدمت اثر باشد و ظرفیت‌های زیبایی‌شناختی محیط به‌درستی در راستای اهداف پژوهشی قرار بگیرند. منظره‌های زیبای شمال ایران و چشم‌اندازهای جنگل سراوان و پیربازار و مرداب انزلی نه‌فقط به عنوان قاب‌هایی توریستی بلکه در جایگاه تصویرهایی هدفمند پیش روی مخاطب چیده شده‌اند و مستندساز جا به جا از عناصر بصری قدیمی به زمان حال نقب می‌زند تا چشم‌اندازی کامل بسازد. تصویرهای هوایی و نقشه‌های گرافیکی نیز به شکل‌گیری تجسمی دقیق از محیط کمک می‌کنند و درک مخاطب از فضا و مکان را بالا می‌برند. فیلم تصویربرداری مفصل و پرزحمتی داشته، در لوکیشن‌های متعدد و با تکنیک‌های مختلف، که حتی از لحاظ زمانی هم بازه گسترده‌ای از فصل‌ها و شرایط آب‌وهوایی متنوع را در بر می‌گیرد. گفتار متن با اطلاعات و آمارهای فراوانی همراه است و تصویرها نیز در انتقال اطلاعات سهم دارند، ولی فیلم فقط به همین اندازه بسنده نمی‌کند و می‌کوشد علاوه بر آموزش و تحلیل، از لحاظ حسی و عاطفی نیز روی مخاطبانش اثر بگذارد. رویکرد محیط زیستی فیلم هشداردهنده است و با گنجاندن تصویرهایی ناراحت‌کننده از اشکالات محیط زیستی و کمبودها و کج‌رفتاری‌هایی که باعث نابودی رودخانه‌ها و محیط بکر جنگل و روستا می‌شوند سعی می‌کند تلنگری به ذهن مردم بزند. انصافاً هم قاب‌های هجوم پلاستیک و زباله به حریم رود و جنگل تکان‌دهنده‌اند و هر ناظر منصفی را به پریشانی و نگرانی وامی‌دارند. در طول سال‌ها سهل‌انگاری و دوری از طرح‌های محیط زیستی کارآمد و علمی، حجم زباله و پلاستیک و پسماندهای شهری و صنعتی به اندازه‌ای باورنکردنی بالا رفته و فاضلاب و دورریز بسیاری از کشتارگاه‌ها و کارخانه‌های صنعتی آلوده‌ساز و تصفیه‌خانه‌ها نیز به رودخانه و تالاب می‌ریزد، بدون آن‌که مسئولان و نمایندگان مردم در رشت و انزلی حرکت مؤثر و همه‌جانبه‌ای برای کنترل این ناهنجاری و نجات منابع طبیعی انجام دهند. فیلم با گفتگوی مستقیم و بهره‌گیری از خاطرات و نقل‌های شفاهی از ساکنان محلی و پیرمردهای رشتی، تصویر ملموسی از گذشته آباد و پررونق گیلان و دوران فراوانی ماهی و پرنده می‌سازد و به موازات این روایت‌های شفاهی، تصویرهای آرشیوی نیز مجال خودنمایی می‌یابند تا جلوه‌ای دریغ‌انگیز از زیبایی‌های نابودشده طبیعت شکل بگیرد و ضمناً تأثیر منفی انسان بر طبیعت نیز آشکار شود. جالب است که گذشته از نظرهای کارشناسان و اطلاعات و آمار فنی، در همین روایت‌های شفاهی مردم بومی راهکارهای بسیار مفیدی برای رفع مشکل وجود دارد و نشان می‌دهد که مردم محلی خودشان بهتر از هر کسی می‌دانند که چگونه باید رودخانه و مرداب را نجات دهند، اما حمایتی از آن‌ها نمی‌شود و به همین دلیل کوشش‌ها تا کنون کمتر نتیجه داده است. یکی از جنبه‌های جذاب این بخش، احترام عمیقی است که مردم عامی و محلی برای طبیعت اطراف‌شان قائل‌اند. روایت‌ها و خاطرات آنان سرشار از آمیختگی حقیقت و افسانه و پاسداشت مواهب طبیعی گیلان است و نقش پررنگ خانواده و زنان را تصویر می‌کند در پیوند با طبیعتی که از کودکی تکه‌ای از زندگی روزمره آنان بوده و هنوز هم هست. «طلارودان» نماهای زیبا و ریتم خوشایندی دارد و ستایشگر طبیعت گیلان است. تصویرهای جذاب و چشم‌نواز فیلم از آب و برف و درخت و خاک تا مدت‌ها در ذهن مخاطب نقش می‌اندازد و برای کسانی که دغدغه محیط زیست دارند یادآور ضرورت اقدام و عمل است.   شاهین شجری‌کهن       ]]> جشنواره چهاردهم Wed, 06 Jan 2021 11:03:46 GMT http://www.irandocfest.ir/fa/review/8574/یادداشتی-مستند-طلارودان-کارگردانی-رضا-مجلسی یادداشتی بر مستند «آناهید» به کارگردانی حمیدرضا علیپور http://www.irandocfest.ir/fa/review/8573/یادداشتی-مستند-آناهید-کارگردانی-حمیدرضا-علیپور «آناهید» یک مستند شخصیت‌محور است که زندگی روزمره و فعالیت‌های زنی ساده و سختکوش از ارامنه ساکن روستایی نزدیک اصفهان را به تصویر می‌کشد. همه تمرکز فیلم روی همین شخصیت و چالش‌های فردی او در محیط کوچک روستا و ارتباطش با همسایه‌ها و سایر اهالی است. زنی که به‌تنهایی نقش یک کنش گر اجتماعی را ایفا می‌کند و علاوه بر رسیدگی به کلیسای کوچک روستا، بسیاری از فعالیت‌های مدنی و اجتماعی را نیز به جریان می‌اندازد و با وجود تمام کمبودها و محدودیت‌های محیط فقیرانه پیرامونش، در نهایت موفق می‌شود با روحیه مثبت‌اندیش و شخصیت فعال و مهربانش، تأثیری پردامنه و مثبت روی زندگی همسایه‌هایش بگذارد و سرمنشأ حرکت‌هایی ارزشمند در روستا شود. فیلم با نمایی هوایی در معرفی روستا شروع می‌شود و از همان ابتدا چشم‌انداز کاملی از محیط کوچک و خلوت پیش چشم مخاطب می‌سازد. روستایی ساده با خانه‌هایی خالی از هر گونه تجمل و تزئینات اضافه‌ای، با مردمانی قانع که زندگی‌شان با کار و کوشش و صبر و قناعت گره خورده است. در چنین میطی، آناهید با مهربانی و انرژی مثبتش سعی می‌کند سلسله‌جنبان جریان‌هایی مردمی شود و به آدم‌های اطرافش امید و شادی هدیه دهد. منش انسانی و مهربانی‌های ساده او، در تیمار سگ ولگردی که جلوی درِ خانه‌اش پرسه می‌زند و عادت کرده غذایش را از دست آناهید بگیرد یا مهمانی کوچکش با قهوه و کیک خانگی و اشتیاقش از دیدن سرسبزی گلدان‌های همسایه، بازتاب می‌یابد. و همین جلوه‌های کوچک زندگی، در واقع نوعی سبک نگاه به هستی را نشان می‌دهند که حتی در شرایط فقیرانه و بدون ریخت و پاش هم می‌توان شادمانی را تکثیر کرد. سختکوشی و عزم و اراده فردی این بانوی ارمنی، در خدمتش به کلیسا و برنامه‌ریزی‌اش برای تهیه ناقوس آشکار می‌شود و هرچه فیلم جلوتر می‌رود بیشتر متوجه اهمیت کارهای او می‌شویم. او با این‌که بودجه و حمایت رسمی ندارد، پا پس نمی‌گذارد و دنبال راهکارهایی برای بهتر شدن اوضاع است. دوربین مثل یک همراه و معاشر صمیمی همه‌جا پا به پای شخصیت اصلی پیش می‌رود و به مخاطب این احساس را منتقل می‌کند که گویی در تمام مراحل در صحنه و کنار آناهید حضور دارد. با تغییر فواصل و جابجایی نقطه استقرار، دقایقی از فیلم به تماشای آناهید در حین انجام کارهای روزمره اختصاص داده شده، و گاهی این‌گونه به نظر می‌رسد که حضور دوربین فراموش می‌شود. شاید مهم‌ترین پیام فیلم این باشد که شادی از درون می‌آید، چون زندگی آناهید نشانه‌های روشنی از شادمانی ندارد و بهانه‌ای برای سرخوشی به چشم نمی‌خورد. یک خانه ساده و مردی ساکت و همسایه‌هایی که هر یک درگیر مسائل روزمره خودشان‌اند و کلیسایی محقر، همگی نشان از ملال و محدودیتی دارند که می‌تواند نقطه شروع افسردگی و ناامیدی باشد ولی شخصیت گرم و مثبت‌اندیش آناهید در دل این موقعیت معمولی هم بهانه‌هایی برای شادی و ستایش زندگی پیدا می‌کند و علاوه بر سختکوشی همیشگی‌اش، هرجا فضایی فراهم است درباره باورها و تجربه‌های شخصی‌اش نیز حرف می‌زند. حرف‌هایی که همگی بار مثبت دارند و از ایمان و عشق سرچشمه می‌گیرند. چه برداشت‌های مذهبی و چه عقاید انسانی و تجربه‌های فردی. «آناهید» مستند ساده و روانی است که همه دارایی و انرژی‌اش را مدیون شخصیت اصلی‌اش است. فیلم همان‌طور که با نمایی هوایی از چشم‌انداز کلی روستا شروع شده بود با نمایی مشابه هم ختم می‌شود و این فکر را در ذهن مخاطب باقی می‌گذارد که در چند روستای دورافتاده این سرزمین مردان و زنانی مثل آناهید مشغول کار و فعالیت‌اند که در فضای آشفته و هیاهوی روزمره جامعه، هرگز از افکار و احساسات و تجربه‌های‌شان باخبر نمی‌شویم. مردان و زنانی که قهرمان‌های زندگی روزمره‌اند و شاید مرور سبک زندگی‌شان پیشنهادهایی متفاوت برای شهروندان خسته جامعه مدرن به همراه داشته باشد.   شاهین شجری‌کهن         ]]> جشنواره چهاردهم Wed, 06 Jan 2021 10:53:25 GMT http://www.irandocfest.ir/fa/review/8573/یادداشتی-مستند-آناهید-کارگردانی-حمیدرضا-علیپور یادداشتی بر مستند «آخرین نفس ها» به کارگردانی فراز فداییان http://www.irandocfest.ir/fa/review/8572/یادداشتی-مستند-آخرین-نفس-کارگردانی-فراز-فداییان مستند خوش‌ساخت «آخرین نفس‌ها» با رویکردی متفاوت به نابودی محیط زیست و خشک شدن دریاچه ارومیه می‌پردازد و گذری دارد بر تأثیر پردامنه و عمیق این دریاچه بر زندگی روزمره مردم و ساختار اجتماعی و اقتصادی منطقه. فیلم با حرف‌های تکان‌دهنده آدم‌هایی سالخورده و غمگین و تکیده آغاز می‌شود که هر یک با زبان و شیوه‌ای شخصی، از تأثیر دریاچه بر زندگی‌شان می‌گویند و خاطرات و باورهای قدیمی درباره آب و بی‌آبی را با لحنی صمیمی روایت می‌کنند. از لابه‌لای حرف‌ها و روایت‌های آن‌ها پی می‌بریم که دریاچه تا چه اندازه بر حیات طبیعی مردم مؤثر است و خشک شدنش در سال‌های اخیر چه مصیبت دردناکی بوده است. حرف‌ها ساده و رتوش‌نشده‌اند، اما به‌دقت دستچین و تدوین شده‌اند تا یک کلیت روایی منسجم و غیرتکراری را شکل دهند و از زوایای مختلف، عمق و گستره موضوع را آشکار کنند. این مجموعه پرنکته از نقل‌ها و باورهای عامیانه و تجربه‌های شخصی درباره دریا و خشکسالی، حاصل ساعت‌ها گفتگو و طرح پرسش و سر و کله زدن با آدم‌های روستایی و باغدارها و کشاورزهاست، که بخش‌های اضافی‌اش با هوش و سلیقه‌ای قابل‌تحسین حذف شده و فقط چکیده و اصل حرف‌ها باقی مانده تا در کنار یکدیگر تصویری کلی از موقعیت بسازند. یکی از امتیازهای فیلم همین غنای روایی و نکته‌های جالبی است که در نقل‌ها و خاطرات و باورهای مردم نهفته است؛ این‌که مردمان بومی اطراف دریاچه درباره آب چه می‌اندیشند و چه اعتقاداتی در فرهنگ عامیانه وجود دارد که ارتباط و پیوند عمیق و ناگسستنی انسان و دریا را نشان می‌دهد. به موازات این گفتگوهای مستقیم، تصویرهای هوایی از محیط دریاچه و زمین‌های خشک‌شده و نمکزارهای اطرافش درک بصری کاملی از واقعیت محیط زیستی در ذهن مخاطب ایجاد می‌کند و در واقع با خلق یک چشم‌انداز عینی و کامل، به حرف‌ها و باورهای مردم تجسم بصری می‌بخشد. تصویربرداری هوایی با اجرایی حرفه‌ای و بدون شتابزدگی و لرزش‌های بی‌جا، مخاطب را در جایگاه چشم ناظر می‌نشاند تا خود بدون واسطه به تماشای واقعیت بپردازد و محیط را از بالا نظاره کند.فضاسازی و استفاده خلاقانه از عناصری مثل رنگ و نور، و به‌کارگیری ظرفیت‌های زیبایی‌شناختی محیط، جلوه‌ای چشمگیر به تصویرهای هوایی داده که به‌خصوص در آمیزش رنگ‌های خاک و نمک و آب و پهنه‌های گل‌ولای و رسوب به اوج می‌رسد. مستندساز با انتخابی آگاهانه از گنجاندن اطلاعات و آمارهای رسمی و کاربرد اضافی گفتار متن پرهیز کرده تا سکوت و موسیقی متن و تصویر، در ترکیبی متوازن، عمق موضوع را نشان دهند و مخاطب بدون آن‌که ذهنش درگیر بمباران اطلاعاتی شود فقط رویاروی با حقیقت دهشتناک قرار بگیرد. در واقع نیازی هم به آمار و داده‌های پژوهشی رسمی نیست، واقعیت چنان آشکار و قطعی است که صرفاً مواجهه با ابعاد اصلی‌اش برای تلنگر زدن به ذهن مخاطب کافی است. «آخرین نفس‌ها» مستندی هشداردهنده است و مایه‌های محیط زیستی تلخ و تکان‌دهنده‌ای را مطرح می‌کند اما فراتر از جنبه‌های محیط زیستی، فیلم ستایشگر فرهنگ عامیانه و آداب و رسوم نابودشده مردمانی است که زندگی‌شان تحت تأثیر خشک شدن دریاچه قرار گرفته و شیوه زیست‌شان رو به انقراض و فراموشی می‌رود. زنان و مردانی که مقابل دوربین نشانده شده‌اند و حرف‌های‌شان با زبان و شیوه بیان خودشان ثبت شده همگی در یک نقطه مشترک‌اند و آن، تعلق‌شان به سبک زندگی و سلوکی ازرونق‌افتاده است. گویی این آدم‌ها را از دل تاریخ کهن به زمان حال برگردانده‌اند تا روایتگر دردنامه دریاچه‌ای باشند که زمانی همه زندگی و رونق و رواج بازارشان بود و اکنون به خاطره‌ای دور و غبارگرفته تبدیل شده است. همین ویژگی، جنبه‌ای شاعرانه و توأمان تلخ به فیلم داده که در روند تکامل بافت تصویری اثر به پایانی تأثربرانگیز و دریغ‌آلود ختم می‌شود و امتیاز فیلم در این است که بدون ابزارهای معمول، یعنی متن پرطنطنه و ادیبانه یا اشارات و تعبیرهای شاعرانه، این حس عمیق عاطفی را منتقل می‌کند.   شاهین شجری‌کهن   ]]> جشنواره چهاردهم Wed, 06 Jan 2021 10:51:05 GMT http://www.irandocfest.ir/fa/review/8572/یادداشتی-مستند-آخرین-نفس-کارگردانی-فراز-فداییان مقصد مستندهای محیط زیستی نباید فقط جشنواره‌ها باشند http://www.irandocfest.ir/fa/news/8571/مقصد-مستندهای-محیط-زیستی-نباید-فقط-جشنواره-ها-باشند به گزارش روابط عمومی جشنواره بین‌المللی سینماحقیقت، «بر کرانه‌های کاسپین» یکی از مستندهای محیط زیستی است که زمان زیادی صرف تحقیق و پژوهش آن شده است و تولید آن هم ۷ سال زمان برده است. این فیلم بر موضوع آلودگی دریای خزر که به گفته کارگردان آن به اشتباه به این نام خوانده می‌شود و باید کاسپین نامیده شود، تمرکز دارد. پژمان مظاهری‌پور تهیه‌کننده و کارگردان «بر کرانه‌های کاسپین» در این فیلم، با اشاره به اهمیت خطاب کردن دریای خزر با عنوان کاسپین، درباره‌ی مشکلات و مسائل ناشی از آلودگی‌های این دریا صحبت می‌کند. او معتقد است مستندش که با صدای مهرداد اسکویی و تدوین بابک بهداد در حقیقت آنلاین به نمایش گذاشته شد، می‌تواند چند گروه مخاطب داشته باشد که مدیران و مسئولان، مردم، علاقه‌مندان به آشنایی با محیط زیست دریایی کاسپین و مخاطبان کشورهای حاشیه‌ای شماری از آنان هستند. گفتگوی «رکسانا قهقرایی» با این مستندساز با تجربه و عضو هیات مدیره خانه سینما را بخوانید: «بر کرانه‌های کاسپین» به طور مشخص به کدامیک از دغدغه‌های زیست محیطی در ارتباط با دریای کاسپین می‌پردازد؟ وضعیت محیط زیست ایران این روزها مطلوب نیست و پرداختن به این موضوعات در فیلم‌های مستند هم به دلیل تاثیری است که این وضعیت بر فضای اجتماعی ما می‌گذارد. درگیری و چالش‌های محیط زیست کم نیست؛ از بین رفتن تدریجی جنگل‌ها و بیابان‌زایی، مشکلات آبریز حوزه‌های آب شیرین، تمام شدن منابع زیرزمینی؟ آلودگی آب‌ها و رودخانه‌ها، خشک شدن دریاچه‌ها و... در این میان سینمای مستند به سراغ دغدغه‌ها و آسیب‌شناسی، ثبت و ضبط زمانه و تاریخ یک ملت می‌رود. «بر کرانه‌های کاسپین» مستندی در حوزه محیط زیست طبیعی است و به آلودگی دریای خزر که نام درست آن کاسپین است، می‌پردازد. یکی از چالش‌های جدی اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی پیش روی جامعه ایران مساله دریای کاسپین است، زیرا کمربند سبز این دریا جدا از این که از منابع مهم کشاورزی ما محسوب می‌شود، یک سرمایه‌گذاری بزرگ برای ایجاد تفریح‌گاه‌ها هم هست. از نظر فرهنگی هم مردم به آن علقه و وابستگی دارند. بنابراین اگر این آلودگی ادامه یابد و دریای خزر از دست برود با بحران اجتماعی و فرهنگی رو به رو خواهیم بود. مهم‌ترین تفاوت آن با سایر دریاچه‌ها چیست؟ در ارتباط با سایر دریاچه‌ها ما پیوسته نگران خشک‌شدنشان هستیم اما دریای کاسپین خشک نمی‌شود، زیرا عمیق‌ترین بخش آن که ۱۰۰۰ متر است، در سمت ایران قرار دارد. اگر قرار باشد خشک شود، مثل این است که تصور کنیم دریاهای آزاد و اقیانوس‌ها نیز خشک خواهند شد اما متاسفانه دریای کاسپین ممکن است در ادامه آلودگی‌ها تبدیل به فاضلابی بزرگ شود و این عواقب بدتری دارد؛ زیرا خشک شدن یک دریاچه مشکلاتی از جمله بیابان‌زایی و شرایط کویری ایجاد می‌کند اما یک دریای عفونی موجی از سرطان‌ها و بیماری‌های پوستی و پیش‌بینی نشده را به بار خواهد آورد. همچنین موج عظیمی از عفونت را وارد محصولات گیاهی، دامی و زندگی مردم خواهد کرد. بنابراین آلودگی کاسپین یک اخطار برای عموم مردم است و باید به آن توجه داشت. مستندهای محیط زیستی در این میان چقدر در ایجاد دغدغه‌مندی عمومی موفق عمل کرده‌اند؟ درباره یک تجربه شخصی صحبت می‌کنم. من ۱۱ سال قبل فیلمی درباره دریاچه ارومیه کار کردم و بعد از آن توجه‌ها به سمت آن دریاچه و عواقب خشک شدنش جلب شد. این تجربه و تجربه‌های دیگر نشان داده است فیلم مستند در زمان درست خود می‌تواند بسیار تاثیرگذار باشد. بعدها فیلمی درباره غباری که از غرب کشور وارد می‌شد، ساختم. این مستند سال ۸۸ ساخته شد و اوایل دهه ۹۰ هم این جریان غبار به یکی از چالش‌های جدی تبدیل شده بود و بعد از این فیلم موضوع مبارزه با بیابان زایی در عراق و سوریه پیگیری شد. پروژه «بر کرانه‌های کاسپین» چه زمانی کلید خورد؟ مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی سال ۹۲ تولید این فیلم را به من سفارش داد و ساخت آن ۷ سال طول کشید. علت زمان‌بر شدن ساخت آن چه بود؟ بودجه این فیلم در زمان تصویب شدنش بودجه تعریف شده منصفانه‌ای بود اما سوژه بسیار بزرگ‌تر از موضوع بود و ما هم آن را جامع‌تر دیدیم. با وجود این که ایران یکی از ساحل‌های کوچک دریای کاسپین را دارد اما مطالعات زیادی درباره بخش‌های مختلف آن صورت گرفته است و در جایی که منابع اطلاعاتی زیاد است، کار مستندساز سخت می‌شود. درباره تاکیدتان بر عنوان «دریای کاسپین» هم توضیح دهید. مردم دنیا به دریای خزر، کاسپین می‌گویند. خزرها در تاریخ قومی بوده‌اند که در ناحیه قفقاز و شمال غرب آن زندگی می‌کردند. سابقه حضور آن‌ها به پیش از اسلام برمی‌گردد. قوم بیابانگردی که همیشه با دولت‌های ایرانی درگیری داشته است اما به نوعی در قلمروی ایرانیان زندگی می‌کردند و بعدها به مسیحیت روی آوردند. در ادامه تحت تاثیر اسلام، مسلمان شدند و با هجوم مغولان به اکراین و بعد آمریکای شمالی مهاجرت کردند و یهودی شدند. امروزه هم بخشی از جامعه یهودیان را همین قوم خزرها تشکیل می‌دهند. یهودیانی که در اروپای مرکزی و آمریکای شمالی ساکن هستند. متاسفانه ما در مذاکرات رسمی خود هم به دریای کاسپین، خزر می‌گوییم، در‌حالی‌که تمام دنیا کاسپین خطابش می‌کنند؛ اما در فیلم تاکید بر نام کاسپین است. این که این دریا، پیش از اسلام بین امپراطوری هخامنشی، سکاها و آلبانی‌ها چطور به عنوان قلمرویشان تعریف شده است. بعد بین ایران و روسیه و به طور کلی در ۱۵ دقیقه ابتدایی فیلم تمام اسناد و مدارک حتی عهدنامه ترکمانچای و قراردادهای ۱۹۲۱ و ۱۹۴۰ بین ایران و شوروری و ایران و استالین هم مطرح می شود. از حضور کدام کارشناسان در «بر کرانه‌های کاسپین» بهره برده‌اید؟ در وضعیت اقتصادی، ساخت و ساز، منابع ماهی‌ها و منابع غذایی و... نقش کاسپین همواره بسیار پررنگ بوده است و منابع اطلاعات زیادی هم درباره آن وجود دارد اما در جریان تحقیقات‌مان به این نتیجه رسیدیم کارشناسان متمرکزی بر یک موضوع درباره دریای کاسپین وجود ندارند اما از جمله افراد متخصص در این حوزه دکتر پروین فرشچی معاون معاون محیط زیست دریایی سازمان محیط زیست هستند که به عنوان نماینده ایران در برنامه حفاظت از محیط زیست و کاسپین هم فعالیت می‌کنند و ما را در حوزه تحقیقاتی مستند بسیار همراهی کردند. البته با دکتر کهرم هم در این زمینه گفت و گو و مشورت کردیم. بدین ترتیب «بر کرانه‌های کاسپین» در فصل‌ها و فضاهای مختلف فیلمبرداری شد و بودجه‌مان در مقطعی از کار به پایان رسید و پروژه برای چند سالی متوقف ماند تا این که آقای حمیدی مقدم مدیریت مرکز گسترش را برعهده گرفتند و با توجه به پیشینه و سابقه خودشان در زمینه مستندسازی و اشرافی که به کار دارند، پرونده این اثر را بررسی کردند و ادامه کار با لطف و حسن مدیریت ایشان پیگیری شد و ادامه پروژه در مدت ۴ ماه پایان یافت. با توجه به موضوع جهانی این مستند آیا برنامه‌ریزی برای دیده شدن آن در حوزه بین‌المللی دارید؟ امروزه مستندهای محیط زیستی به اصطلاح باب طبع دنیاست اما در ارتباط با فیلم‌های این حوزه مقصد ما نباید صرفا حضور در جشنواره‌ها باشد، بلکه باید در حوزه علمی و دانش‌بنیان نیز ورود کرد. محیط زیست موضوعی حیاتی و مهم و حساس است و بحران‌های اخیر آن نظیر گرم شدن کره زمین، آلوده شدن آب‌ها، تمام شدن منابع فسیلی و عدم استفاده از انرژی‌های پاک، همه و همه حساسیت زیادی برای مردم و مسئولان ایجاد کرده و حتی به حوزه سیاست هم کشیده شده است. از طرفی شاهد این هستیم که افراد سیاسی برای رای آوردن و جلب اعتماد مردم شعارهای تبلیغاتی درباره محیط زیست می‌دهند و از سویی دیگر مردم با ساحل‌ها و ویلاسازی‌های بی‌رویه سروکار دارند و به محیط زیست آسیب می‌زنند. این گروه‌ها مخاطبان اول این مستند هستند. مسئولان هم مخاطبان دیگر این مستند هستند. کسانی که مجوزها را صادر می‌کنند و به فکر فاضلاب‌ها و منابع دپویی زباله نیستند. مخاطبان سوم هم می‌توانند افراد ساکن کشورهای حاشیه دریای کاسپین باشند، زیرا میزان آلودگی که از ایران وارد دریای کاسپین می‌شود، کمتر از آلودگی‌های نفتی آذربایجان است و روسیه نیز آلودگی‌های ناشناخته‌ای دارد. همچنین مخاطبان دیگر هم گروهی هستند که می‌خواهند بیشتر محیط زیست دریایی کاسپین آشنا شوند. حرف آخر... تدوین این مستند را مدیون نگاه بابک بهداد هستم. او با دیدن راف‌کات‌های کار علاقه‌مند به تدوین «بر کرانه‌های کاسپین» شد و یکی از بهترین تدوین‌های مستند را در این اثر دیدیم. دومین تشکر هم باید از مهرداد اسکویی داشته باشم که نریشن فیلم را تقبل کرد و در واقع با صدایی کارگردانی شده در این فیلم رو به رو هستیم.   ]]> جشنواره چهاردهم Tue, 05 Jan 2021 05:39:03 GMT http://www.irandocfest.ir/fa/news/8571/مقصد-مستندهای-محیط-زیستی-نباید-فقط-جشنواره-ها-باشند حمایت تماشاگران از فیلمم، باورنکردنی بود http://www.irandocfest.ir/fa/news/8570/حمایت-تماشاگران-فیلمم-باورنکردنی به گزارش ستاد خبری چهاردهمین جشنواره «سینما حقیقت»، عطیه زارع آرندی در اختتامیه جشنواره «سینماحقیقت»، جایزه بهترین مستند و بهترین کارگردانی را برای مستند «جاهای خالی پر شود» در بخش اصلی مسابقه ملی ( بلند) از آن خود کرد. عطیه زارع آرندی درباره این مستند گفت: ساخت این مستند دوسال طول کشید. این فیلم از این باب می‌تواند اهمیت داشته باشد که در ستایش مقام خانواده است. با اینکه فیلم تلخی است اما می‌گوید خانواده تحت هر شرایطی مهم‌ترین کانونی است که می‌شود به آن پناه برد. او با اشاره به این که امکان کپی شدن فیلم‌ها در نمایش آنلاین وجود دارد گفت: همیشه ترس از کپی شدن فیلم‌ها وجود دارد، اما چند نکته برای این که من بخواهم تا سال آینده صبر کنم، وجود داشت. اول اینکه دنیا غیرقابل پیش بینی است و از کجا معلوم اتفاق بدتری نیافتد و شرایط جدیدی پیش نیاید. نکته بعدی اینکه وقتی فیلمی ساخته می‌شود اگر همان موقع اکران نشود، بیات می‌شود. زارع آرندی ادامه داد: به همین دلیل تصمیم گرفتم به جای اینکه یک سال صبر کنم، راکد باشم و نتوانم به پروژه بعدی فکر کنم، این فیلم را به جشنواره ارائه بدهم تا بتوانم به انجام کارهای دیگر فکر کنم. امیدوارم دوستداران سینما این موضوع را رعایت کنند، فیلم‌ها صاحبان شخصی و حقوقی دارند و شایسته نیست فیلمی که هنوز اکران نشده را دانلود و غیرقانونی منتشر کنند. کارگردان بهترین فیلم بلند جشنواره امسال، راجع به نظرمردم درباره «جاهای خالی پر شود» توضیح داد: به صورت باور نکردنی بازخوردهای خوبی از سمت مردم دریافت کردم. این اتفاق برای خودم هم عجیب بود. آدم‌های آشنا و غریبه زیادی فیلم را دیده بودند و به گوش من می‌رسید که فیلم را خیلی دوست داشتند و با آن و شخصیت‌های آن ارتباط برقرار کرده بودند. در واقع از هر جنبه‌ای نظر مثبت دریافت کردم. ]]> جشنواره چهاردهم Sun, 03 Jan 2021 06:41:19 GMT http://www.irandocfest.ir/fa/news/8570/حمایت-تماشاگران-فیلمم-باورنکردنی «حقیقت آنلاین» راه مستندسازی درباره کرونا را هموار کرد http://www.irandocfest.ir/fa/news/8569/حقیقت-آنلاین-راه-مستندسازی-درباره-کرونا-هموار به گزارش ستاد اطلاع رسانی چهاردهمین جشنواره «سینما حقیقت»، دکتر احمد الستی یکی از اعضای هیئت داوران جشنواره امسال در بخش ویژه کرونا درباره فیلمسازی در بحران به ویژه بحران کرونا گفت: آن‌چه که درباره ساختن این فیلم‌ها وجود دارد مشکل تمام فیلمسازان جهانی است که به این مقوله پرداختند. به عبارتی این ضعف یا اشکالی برای فیلمسازان ما تلقی نمی‌شود؛ به طور کلی جهان نمی‌داند چگونه با این موضوع برخورد کند. این استاد دانشگاه ادامه داد: خیلی از کشورهای دیگر حتی ریسک این را نمی‌کنند که به این موضوع بپردازند. ما فیلمسازان شجاعی داشتیم که دست به این کار زدند و این بسیار قابل ستایش است. دکتر الستی افزود: به همین دلیل ما تعداد فیلم‌های زیادی با محور کرونا داریم که شاید جاهای دیگر انقدر فیلم وجود نداشته باشد. این موضوع را باید یک زمینه تجربی تلقی کرد. اگر ما بتوانیم یافته‌هایی را داشته باشیم، برایمان مثبت خواهد بود. این پژوهشگر ادامه داد: 25 فیلم با موضوع کرونا در این دوره حضور داشت، این فیلم‌ها ما را هشیار کردند که ناچاریم درباره یک سینمای تازه صحبت کنیم که باید خیلی مسائل را در آن در نظر بگیریم و این جنبه مثبت دارد چون ما یک تجربه بدست آوردیم. جا دارد جلساتی برگزار شود و در آن درباره اینکه کرونا چه‌طور باید فیلمبرداری شود، صحبت کنیم. این نکته مهمی است که ما به همت جشنواره امسال به آن رسیدیم. این عضو هیات داوری جشنواره «سینماحقیقت» گفت: پرداختن به موضوعات اجتماعی مربوط به گزارش‌های تلویزیونی است. در مستند بسیار عمیق‌تر به این موضوعات پرداخته می‌شود. ما چند گزارش نه چندان خوب هم در مجموعه فیلم‌های امسال داشتیم که راضی کننده نبود. ما گزارش نمی‌خواستیم، فیلم مستند می‌خواستیم. فیلم مستند حلال مشکلات نیست اینجا ما می‌خواهیم در احوال مشکلات مردم مکاشفه کنیم. به عبارتی طرح مشکل کنیم نه اینکه آن‌ها را حل کنیم. کار فیلم مستند مشکل‌گشایی نیست، طرح آن‌هاست. او در پایان راجع گفت: گروهی که درباره کرونا فیلم ساختند، تجربه‌هایشان را منتقل کنند. این کار می‌تواند راه حل‌های زیادی را درباب اینکه این فیلم‌ها چگونه باید ساخته شوند ارائه دهد. ما شاهد بلاتکیفی در این فیلم‌ها به ویژه در پایان بندی‌ها بودیم. اما با توجه به شرایط راه دیگری نداریم. این فیلم‌ها سوالات زیادی طرح کردند اما بعضی پایان بندی نداشتند، از نظر سینمایی این غلط است و باید در روایت پایان بندی مناسب داشت. ]]> جشنواره چهاردهم Sat, 02 Jan 2021 08:46:56 GMT http://www.irandocfest.ir/fa/news/8569/حقیقت-آنلاین-راه-مستندسازی-درباره-کرونا-هموار مسیر دشواری که با موفقیت طی شد/ به احساس مخاطب زخم نزدیم http://www.irandocfest.ir/fa/news/8568/مسیر-دشواری-موفقیت-طی-احساس-مخاطب-زخم-نزدیم به گزارش ستاد اطلاع‌رسانی چهاردهمین جشنواره «سینما حقیقت»، مستند «آنجا سپیده‌دم» به کارگردانی محسن جهانی و هاشم مسعودی، در آئین اختتامیه جایزه ویژه هیئت داوران را به خود اختصاص داد. هاشم مسعودی درباره آنلاین بودن جشنواره امسال گفت: به واسطه آنلاین بودن جشنواره دایره مخاطبانی که می‌توانستند فیلم‌ها را ببینند وسعت بیشتری پیدا کرد، لذا می‌توان از طیف‌های گوناگونی بازخورد دریافت کرد. به‌طور مثال کار ما در حوزه درمان بود اما پرستاران، کسبه بازار و علاقه مندان سینمای مستند در سراسر ایران توانستند این فیلم را ببینند. این کارگردان ادامه داد: هر سال در کاخ جشنواره تنها فیلمسازان و تعداد محدودی از مخاطبان می‌توانستند فیلم‌های جشنواره «سینماحقیقت» را تماشا کنند. با توجه به اینکه جشنواره آنلاین، تجربه جدیدی بود تیم اجرایی توانست با وجود مشکلات و دشواری‌ها از عهده این کار به خوبی برآید. محسن جهانی هم درباره جشنواره امسال گفت: خوشحالم با تدابیری که صورت گرفت چراغ جشنواره روشن ماند. او درباره مستندهایی که در بخش ویژه کرونا نمایش داده شدند، گفت: مستندهای کرونایی امسال را با این دید تماشا می‌کردم که اصول اخلاقی در آن‌ها رعایت شده و از بیمار و پرستار برای فیلمبرداری اجازه گرفته شده است. وی ادامه داد: در بعضی از مستندها، یک سری تصاویر از بیمارستان‌ها نمایش داده می‌شد که بی‌انصافانه بود. این تصاویر بیش از حد احساسات مخاطب را جریحه‌دار می کردند. ما سعی کردیم در مستندمان در محیط بیمارستان نچرخیم تا به احساسات مخاطب زخم نزنیم. ]]> جشنواره چهاردهم Sat, 02 Jan 2021 08:17:03 GMT http://www.irandocfest.ir/fa/news/8568/مسیر-دشواری-موفقیت-طی-احساس-مخاطب-زخم-نزدیم قدر سینمای ناب مستند را بدانیم http://www.irandocfest.ir/fa/news/8567/قدر-سینمای-ناب-مستند-بدانیم به گزارش روابط عمومی جشنواره بین‌المللی سینماحقیقت، متن یادداشت «رایا نصیری» به این شرح است: امروز سینمای مستند به دلیل همه‌گیری کرونا در شرایط سخت‌تری نسبت به گذشته به سر می‌برد. ماجرا این است که ساخت فیلم مستند حتی در جامعه‌ سینمایی ما هنوز چندان پذیرفته نشده، چه برسد میان مردم. یعنی فیلمساز آنطور که باید احساس امنیت کند و به سراغ سوژه‌های مختلف برود، نمی‌تواند عمل کنند. برای یک مستندساز مهم است که بداند وقتی موضوعی را انتخاب و برای ساخت آن تلاش می‌کند، آیا محل عرضه‌ آن را دارد؟ آیا می‌تواند به بازگشت مالی هزینه‌ای که کرده امید داشته باشد؟ آیا تهیه‌کننده‌ای پیدا می‌کند تا حامی این تجربه بشود؟ به جرات می‌توانم بگویم اکثر سرمایه‌گذاران سینمای مستند هم همچون سینمای داستانی، دچار حساب و کتاب و گیشه و اینکه چه موضوعاتی روی بورس هستند، شده‌اند. آنها به این فکر می‌کنند که این اثر می‌تواند حضور جشنواره‌ای داشته باشد یا خیر، البته بد نیست فیلم مستند حضور جهان شمول داشته باشد، اما گاهی معضلات یا داستان‌های ما برای فرهنگ و اجتماع خودمان مهم تر است تا اصطلاحاً آن‌ور آب... همین چیزها، انتخاب‌ را محدود می‌کند، جایگاه مشخص و امنی برای یک مستندساز از جهت تولیداتش وجود ندارد و ناچاراً مستندساز دستِ خالی به دغدغه‌های شخصی‌اش رجوع می‌کند. دغدغه‌هایی که شاید بیشتر دلی است تا اینکه به امر مستندسازی به عنوان یک حرفه نگاه شود و متاسفانه گستره‌ پُر محتوای فیلم مستند الکن می‌ماند. حالا هم با شیوع کرونا و طولانی شدن این وضعیت، فیلمساز مثل همیشه خودجوش و با هزینه شخصی یا با حمایت‌های محدودِ دولتی یا خصوصی و اما و اگرهایش، به سراغ موضوعاتی که به گمانش ضروری است که واقعا هم هست، می‌رود؛ اما تنها و یک تنه. سینمای مستند قدرتش را در این سال‌ها حسابی نشان داده است و دیگر باید به انتخاب فیلمسازان عرصه‌ مستند اعتماد کرد. مستندساز نگاه تیزبینانه‌تری نسبت به سایر بخش‌های سینما دارد، این ثابت شده است. مستندساز نباید ناچار شود که به صورت شخصی بر اساس حسِ مسئولانه‌اش، تنها بماند. ما وقتی به صورت شخصی به ساخت فیلم اقدام کنیم قطعاً پروداکشن حرفه‌ای نخواهیم داشت. فیلم‌هایمان از نظر ساختاری شکل مشابه‌ای پیدا می‌کنند، بدون فیلمبردار، بدون صدابردار و گروه حداقلی، تنها و یک تنه! البته ایرادی ندارد و گاهی خلاقیت‌های درخشان رخ می‌دهد اما تکرارش خیر به نفع سینمای مستند نیست و این قصه حدیثِ مفصلی است و بماند... برای مثال موضوع کرونا وجوه متنوعی دارد، از سلامت روان کودکان و بزرگسال گرفته، تا مباحث اقتصادی و حتی ابعاد سیاسی، اجتماعی و به قدری جزییات دارد که زمان حتما قصه‌های آن را به مرور نشان مان خواهد داد. حالا با چنین شرایطی که دست مستندساز بسته است و باید سرمایه‌گذار را مجاب یا تهیه‌کننده پیدا کند و به سادگی برای پرداخت با آزمون و خطا که ذات مستندسازی‌ است و در پروسه‌ آن کشف و شهود می‌شود، نمی‌تواند؛ پس به سمت موضوعاتی سردستی رفته تا با کمترین هزینه در بحبوحه‌ای که در دنیا بورس شده یک چیزی ساخته باشد. امسال شانس داشتم حدود ۱۰۰ فیلم ببینم؛ اما مستندهایی که در رابطه با کرونا بود، اکثرشان شتابزده و در لوکیشن محدودی ساخته شده بودند. مواجهه ما با این ماجرا نیاز به کنکاش بیشتری دارد تا وسعت دید بیشتری برای پرداخت به این تغییر بزرگ در زندگی‌مان داشته باشیم و به همان دلایل بالا اکثر فیلم‌ها به هم شباهت داشت یا به گزارشی از اوضاع بسنده کرده بود. به غیر از چند فیلم که در بخش آثار بلند دیدم و این امر در رابطه با همه‌ ابعاد زندگی جای تامل دارد. به نظرم جشنواره «سینماحقیقت» تنها تریبونی است که مستندسازان در ایران می‌توانند با حضورِ همه‌ اهالی حرفه‌ای سینمای مستند، آماتورها و حتی مستندبین‌های حرفه‌ای در جهت تشخیص کیفیت فیلم‌شان و اجماع نظری کارشناسانه در مسیر حرفه‌شان استفاده کنند. ضمن این که سینماگران بین‌المللی هم در این رویداد شرکت می‌کنند؛ این تجمع هر ساله باعث می‌شود فضایی برای تبادل نظر، تبادل اطلاعات و تماشای مجموع کارهایی که طی یک سال تولید شده‌اند ایجاد بشود که این برای هر مستندسازی خیلی اهمیت دارد. سینمای مستند متاسفانه هنوز برای دست‌اندکاران جشنواره فیلم فجر تعریف درستی ندارد و هر مدیر یا مسئولی که به منسب می‌رسد، نظر سلیقه‌ای خودش را دارد و سینما را فقط فیلم داستانی می‌دانند و این به نظر بنده و خیلی کارشناسانان اشتباه‌ترین نگاه به سینماست. اساتید فن بارها گفته‌اند سینما یعنی (مستند، داستانی، انیمیشن) و چرایی این ندانستن یا اصرار به انکار سینمای مستند در جشنواره‌ فجر برای من حداقل مبهم است. به هر حال وقتی سینمای مستند منفک بشود در جشنواره فیلم فجر که ویترین عامه‌تری‌ دارد و مخاطب به سمت تماشای فیلم مستند نرود و مستند در جشنواره‌ فجر مهجور باقی بماند، خِرد در جامعه سرگردان می‌ماند و... خوشبختانه در «سینماحقیقت» این اتفاق منسجم رخ می‌دهد، اما مخاطبانش خاص می‌شوند و گستره‌ انتقال محدود. با توجه به اینکه امسال این رویداد به صورت مجازی برگزار شد، امیدوارم این فرهنگ‌سازی برای همه‌مان اتفاق بیفتد تا بتوانیم فیلم ها را با امنیت در فضای مجازی بارگذاری کنیم، حق و حقوق مستندسازان ادا شود، مخاطبان بیشتری از دل مردم پیدا کنیم و تاثیر سینمای مستند را در زندگی‌مان بیشتر حس کنیم. در سال‌های اخیر حضور سینمای مستند ایران در دنیا بسیار درخشان و قابل تامل است و ای کاش مدیران فرهنگی کشورمان قدر این بخش از سینمای ناب را بدانند و حمایت‌های خودشان را چه از جهت سرمایه‌گذاری و چه از لحاظ اکران‌ها، هم در پرده‌ سینما و هم تلویزیون دریغ نکنند. سینمای مستند ما الان حضورش خیلی پُررنگ‌تر از سینمای داستانی است، هم خوبست و هم نیست، چون این سه گونه از سینما در کنار هم می‌توانند حیاتِ موثر خودشان را بر فرهنگ یک جامعه تکمیل کنند.   ]]> جشنواره چهاردهم Sat, 02 Jan 2021 06:20:37 GMT http://www.irandocfest.ir/fa/news/8567/قدر-سینمای-ناب-مستند-بدانیم