۰
شنبه ۲۳ آذر ۱۳۹۸ ساعت ۱۷:۳۰
فرشید اخلاقی:

«درد از آن من است» واقعیت زندگی یک معتاد است

فرشید اخلاقی کارگردان مستند «درد از آن من است» عنوان کرد که این مستند روایتگر درمان اعتیاد زنی ۶۰ ساله با موسیقی است.
«درد از آن من است» واقعیت زندگی یک معتاد است
به گزارش ستاد خبری سیزدهمین جشنواره «سینماحقیقت»، فرشید اخلاقی کارگردان مستند «درد از آن من است» که به بخش مسابقه بین الملل سیزدهمین جشنواره «سینماحقیقت» راه یافته است، درباره این اثر گفت: این مستند ۱۳ دقیقه ای، یک فیلم کوتاه تجربی درباره درد است و در آن برشی از زندگی فردی روایت می شود که سال ها به قرص های مسکن اعتیاد داشته است.
وی درباره ساخت «درد از آن من است» توضیح داد: مدت زیادی بود که در استرالیا مشغول تحقیق بودم و متوجه شدم در این کشور تعداد افرادی که به علت اعتیاد به قرص های مسکن می میرند نسبت به افرادی که به دلیل اعتیاد به هروئین جانشان را از دست می دهند بیشتر است و این یک مساله نگران کننده در استرالیا محسوب می شود. البته این قضیه در تمام دنیا در حال فراگیر شدن است و آدم های زیادی به سادگی به این قرص ها اعتیاد پیدا می کنند چون یک اعتیاد کاملا قانونی است. یعنی اگر شما به پزشک مراجعه کنید و بگویید من درد دارم دکتر به راحتی برای شما مسکن های سنگینی تجویز می کند که شما آن قرص ها را به راحتی و بدون نسخه نمی توانید بخرید. این مسکن ها به گونه ای است که بدن انسان بر اثر استفاده مداوم بعد از مدتی آسیب می بیند.
وی افزود: من مدت زیادی روی این طرح کار می کردم و آدم های بسیار زیادی را دیدم که در سنین مختلف به قرص های مسکن اعتیاد داشتند به همین ترتیب از میان آنها، خانمی به نام رابین را انتخاب کردم و تصمیم گرفتم این فیلم روایت حدود ۱۳ دقیقه از زندگی او باشد چراکه رابین بعد از مدتی تصمیم گرفت این اعتیاد را ترک کند. در واقع او شخصی است که بعد از عمل ستون فقرات و برداشتن یکی از مهره هایش، درد فراوان داشته و حدود ۸ سال به قرص‌های مسکن اعتیاد داشته است.
اخلاقی در ادامه اظهار کرد: هر چند همه می گویند اعتیاد به قرص های مسکن خوب نیست ولی کسی که درد دارد چه باید کند؟ جواب این است که باید راهی برای تسکین درد خود پیدا کند. راهی هم که رابین پیدا کرده بود، موسیقی بود. من این موضوع را کمتر در آدم های دیگر دیدم چرا که آدم های دیگر سعی می کنند تحمل کنند، به روی خودشان نیاورند، درد بکشند و ... اما رابین سعی می کرد با موسیقی خود را تسکین دهد البته نه به این شکل که موزیک گوش کند بلکه موسیقی بنوازد. رابین با سن بیش از ۶۰ سال هیچوقت نوازنده موسیقی نبود، دست هایش دفرمه شده بود و شرایط ساز زدن نداشت اما یک ساز ساده ای داشت که می نواخت ضمن اینکه با نفس کشیدنِ ریتم دار سعی می کرد آرامش پیدا کند. البته یک مساله علمی وجود دارد که می گوید مغز ما نمی تواند ۲ کار کاملا متفاوت را همزمان انجام بدهد یعنی وقتی شما موزیک می نوازید تمام تمرکز مغزتان روی نواختن موسیقی است پس نمی تواند به عضلات شما دستور بدهد که درد بکشند بنابراین مغز به سمت ترشحاتی می رود که باعث می شود شما ریلکس شوید.
 
این کارگردان با بیان اینکه «درد از آن من است» یک فیلم تک شات است و کات ندارد، توضیح داد: فیلمبرداری این فیلم بیشتر از یک روز زمان نبرد اما پروسه تحقیقاتی طولانی داشت به طوری که من ماه ها روی آن تحقیق کردم و روزی ۸، ۹ ساعت آدم ها و کارشناسان مختلف در زمینه درد را می دیدم. دلیل این هم که تصمیم گرفتم این فیلم تک شات باشد و حدود ۱۳ دقیقه از زندگی رابین را نشان بدهد این بود که می خواستم تماشاگر متوجه شود که ما از تدوین استفاده نکرده ایم تا فکر نکند گولش زده ایم چون این واقعیت زندگی رابین است.
 
وی در پایان عنوان کرد: «درد از آن من است» تاکنون در بیش از ۳۰ جشنواره جهانی حضور داشته و استقبال خوبی از آن شده و این خیلی برای من خوشحال کننده است که آدم های زیادی این فیلم را ببینند چون من هربار خبری مبنی بر این می خوانم که اتفاق ناخوشایندی برای آدم ها به دلیل استفاده از قرص های مسکن رخ داده است، ناراحت می شوم. بنابراین امیدوارم این فیلم بیشتر و بیشتر دیده شود و آدم ها راه هایی دیگری را که برای مدیریت و کنترل درد دارند به دیگران معرفی کنند و ما دیگر شاهد درد کشیدن و اعتیاد کسی به قرص های مسکن نباشیم.
 
کد مطلب: 7263
نام شما

آدرس ايميل شما
نظر شما *