۰
شنبه ۲۴ آذر ۱۳۹۷ ساعت ۱۸:۰۴
جان فرانکو پانونه در کارگاه«دراماتورژی در فیلم مستند»:

سینمای مستند سینمایی است که با نگاهش گوش می کند

کارگاه «دراماتورژی در سینمای مستند» با حضور جان فرانکو پانونه کارگردان و مدرس سینما برگزار شد.
سینمای مستند سینمایی است که با نگاهش گوش می کند
به گزارش روابط عمومی دوازدهمین جشنواره بین المللی سینماحقیقت، پانونه در ابتدای این نشست گفت: دراماتورژی در سینمای مستند در نقطه نخست، یک قضیه متضاد به نظر می آید؛ چون تعریفی که از سینمای مستند وجود دارد بیشتر این سینما را نوعی سینمای نظاره گر تلقی می کند.
وی ادامه داد: به عقیده من اصطلاح سینمای مستند، با تعاریفی که از آن وجود داشت، برای دو نسل آخر سینمای ایتالیا مانند یک لباس تنگ بود.
این مدرس سینما به ژانرهای مختلف مستند در کشور ایتالیا اشاره کرد و گفت: بسیاری از فیلم هایی که در ایتالیا مستند خوانده می شوند بنا بر مقصدی تولید می شوند و می خواهند در نهایت حرفی را بزنند و بروند. من و فیلمسازان هم نسل من اما این گونه به مستند نگاه نمی کنیم.من به عنوان یک مستند ساز شک را دوست دارم. این شکاک بودن به آن معنی نیست که من در زندگی ام تصمیم به انجام کاری نگیرم و همواره موجودی منفعل باشم.
پانونه اضافه کرد: من در رابطه با فیلم مستند برای خودم یک اصطلاحی دارم. من سینمای مستند را سینمایی می دانم که با نگاهش گوش می کند. این نگاه به واسطه این سوال به وجود آمد که این من هستم که به دنیا درس می دهم یا این که این دنیاست که به ما درس می دهد؟
وی افزود: من آدم حرافی هستم و بسیار دوست دارم در بحث ها شرکت کنم. به همین واسطه من همواره خود را رو به روی حقیقت می بینم و به این واسطه است که فکر می کنم که باید به واقعیت گوش سپرد.از این بابت به نوعی سینمای مستند است که من را نجات داده است.
این مستندساز ایتالیایی گفت: این به معنای آن است که شما دیگر نمی توانید یک نگاه خنثی داشته باشید. به واقع یک مستند ساز امروز مانند یک جامعه شناس مدرن است. یعنی کسی که سعی می کند که در واقعیت شیرجه بزند و همزمان از آن فاصله بگیرد. ما وقتی که دوربین را می کاریم یعنی فیلتری دربرابر واقعیت قرار می دهیم. این یعنی که دیگر ما نمی توانیم بی طرف باشیم.
پانونه عنوان کرد: با این که با سینمای از پیش تعیین شده مخالف هستم اما همزمان نمی توانم با رپرتاژ یا مستندهایی که ادعای بی طرفی می کنند هم کنار بیایم. برای ما ایتالیایی ها سینمای فرانسه به خصوص مکتبی که «ژان روش» در انداخت یک الگو است. ژان روش در فیلم یک معلم دیوانه دارد دراماتورژی در سینمای مستند را رقم می زند. او با بازسازی یک موضوع هم داخل آن می رود و هم بیرون آن می ایستد. او برای ساخت این فیلم ناخواسته یک دراماتورژی در روابط ایجاد می کند و بین شخصیت ها یک وصلت ایجاد می شود.
وی سپس به مسئله مونتاژ و نقش آن در دراماتورژی فیلم مستند پرداخت و گفت: تدوین، نویسندگی یا بازنویسی سینمای مستند است. شما وارد فضا می شوید با واقعیت مواجه می شوید و یک بخش تحلیلی در فیلم شما وجود دارد که شما آن را در میز تدوین رقم می زنید. این نگاه یک مکانیزمی را ایجاد کرد که شناسه مستند مدرن است.
این مدرس سینما ادامه داد: در مستند مدرن هم جنبه حرفه ای فیلم ساز و هم نگاه انسانی خودش همزمان در خلق اثر دخیل هستند.این ریشه تفکر من شاید به روحیه ایتالیایی من هم بر می گردد چرا که ما ایتالیایی ها همواره به واقعیتی که عرضه می شود مشکوک هستیم. مردم ایتالیا اطمینانی به واقعیت ندارند به همین دلیل دائم دارند واقعیت را بازسازی می کنند. وقتی ما از دراماتورژی حرف می زنیم در واقع داریم به فراتر از نگاه مشاهده گر که اتفاق ها را نشان می دهد می رویم.
پانونه در پایان گفت: برای این که دراماتورژی شما شکل سنگینی نداشته باشد بهتر است در طول زمان فیلمبرداری کنید. این باعث می شود که بتوانید با درک واقعیت در طول زمان واقعیت را دستکاری کنید.
 
 
کد مطلب: 4059
نام شما

آدرس ايميل شما
نظر شما *